avê min sofiyê þêxê Amûdê bû, bîst û sê salan wî lê dixist ji Qesra diçû Amûdê ji bo nimêja înê li dû þêxê xwe bike. Þêx mir jî lê ew ji wir qut nebû û ji min re digot:"Lawê min, sofiyê çê li dû þêxê xwe gawir dimire".

Erê ez jî tobedarê ber destê þêx bûm lê bavê min olperestî li ber çavê min kiribû tenî, ji qehr û qereza wî re ez bûm komînîst.

  Ez çûm civînan, min xwend, min belavok belavkirin, û ez bûm kadirek bi kêrhatî. Ji berê de digotin mala Salo wek gayê cotin ne xêza xwe berdidin û ne zanin xwe sist bikin, ji bo vê yekê jî ez di nav Partiyê de zû beloq bûm, û hingî min kar dikir hevalan navê min kirin Rehmanof.

Ez fêrî zimanê rûsî bûm, min Marx û Lenîn xwendin û min dîroka þoreþên sosyalîst çar caran xwend. Min navê bajarên Kûba û dehl û zeviyên Vêtnamê hemî ezber kirin, min golên Koryayê yeka yeka bi cî kirin, min navê þehîdên Stalîngradê li zarokên xwe û yên derdora xwe kirin, baran li Mosko dibarî min sîwana xwe li vir radikir.

Di sala 1990 an de yekî got :"Yekîtya Sovyêtê xerabûye". Wek  ku ez bême xazoqkirin , min lê da û du diranên wî þikandin. Di zindanê de ez û yekî ji Mêrdînê me ji hev pirsî wî got:"Gepa min giha bû ber devê min û bê bava nehiþtin, piþtî min zêr ji Girkê Qerece derxistin ez hatim girtin."

Min got weyla xweliya Lîningradê, Stalîngradê û komînîstgradê hemî li sere min be, Rehmanof daye ser þopa Sofî Salih, û xelk zêra ji bin çengê gundê wî dibin.

Lê eve malbata me, em gayê cotin !!..
 

Y